Jeden tor nie wystarczy?

Na popularnej wśród pasażerów trasie kolejowej wzdłuż wybrzeża Bałtyku jeden tor nie wystarcza, tak jak na głównej ulicy nie wystarcza wąski pas jezdni o szerokości jednego samochodu. Dodatkowo pociągi w odróżnieniu od aut nie mogą minąć się gdziekolwiek na trasie. Jadąc w dwóch kierunkach po jednotorowej linii kolejowej, potrzebują do tego stacji z przynajmniej dwoma torami i dwoma rozjazdami. Ale stacje „mijanki” czy krótkie odcinki dwutorowe też mają ograniczoną przepustowość.

Kolejarze oczywiście robią, co mogą, aby pociągów przejeżdżało tak dużo, na ile pozwalają przepisy i warunki bezpieczeństwa. Na grafice poniżej stacja-mijanka na linii kolejowej nr 202 w okolicach Koszalina i aż trzy składy oczekujące na możliwość dalszej jazdy.

Pierwszy na stację-mijankę Czarnowęsy Pomorskie od strony Szczecina wjechał pociąg nr 1 (tory widzimy właśnie z
jego ostatniego wagonu) i czekał, aż z przeciwnego kierunku - czyli z Gdańska - przyjedzie skład nr 2. W pobliże „mijanki” z zachodu dojechał już też pociąg nr 3 i teraz stoi przed czerwonym semaforem. Pierwszy – na wschód, w stronę Gdańska - odjedzie ponownie skład nr 1, a na jego miejsce wjedzie ten z nr 3. Wtedy na wolny szlak do Szczecina ruszy pociąg nr 2. Jako ostatni stację opuści pociąg nr 3, udając się w kierunku wschodnim. Dzięki takiej organizacji ruchu kolejowego na stacji dwutorowej możliwy był sprawny przejazd trzech pociągów w jak najkrótszym czasie.
(Fot. Kadr z filmu w serwisie YouTube użytkownika Tomek Jurek Wlazło — Pierwszy na stację-mijankę Czarnowęsy Pomorskie od strony Szczecina wjechał pociąg nr 1 (tory widzimy właśnie z jego ostatniego wagonu) i czekał, aż z przeciwnego kierunku – czyli z Gdańska – przyjedzie skład nr 2. W pobliże „mijanki” z zachodu dojechał już też pociąg nr 3 i teraz stoi przed czerwonym semaforem. Pierwszy – na wschód, w stronę Gdańska – odjedzie ponownie skład nr 1, a na jego miejsce wjedzie ten z nr 3. Wtedy na wolny szlak do Szczecina ruszy pociąg nr 2. Jako ostatni stację opuści pociąg nr 3, udając się w kierunku wschodnim. Dzięki takiej organizacji ruchu kolejowego na stacji dwutorowej możliwy był sprawny przejazd trzech pociągów w jak najkrótszym czasie.
(Fot. Kadr z filmu w serwisie YouTube użytkownika Tomek Jurek Wlazło – od 1:48:20)

Takie rozwiązania również mają swoje granice. W efekcie pociągów na nadbałtyckiej trasie może jechać mniej niż na linii dwutorowej. Jest to szczególnie dotkliwe w letnim sezonie turystycznym, święta i długie weekendy.

To nie wszystko. Konieczność przepuszczenia pociągu jadącego z przeciwka to wymuszony postój, a dla podróżnych dłuższy czas przejazdu. Na 110-kilometrowym odcinku między Gdynią a Słupskiem z powodu jednotorowej linii i postojów na „mijankach” podróż trwa nawet dwa razy dłużej. „Czas to pieniądz”, a przecież ograniczona przepustowość linii jednotorowej dotyczy także pociągów towarowych, które na dowiezienie towarów potrzebują więcej czasu.

Jeden tor nie pozwala więc na wysłanie w trasę większej liczby pociągów, a te które kursują, jadą dłużej.

Należy również wyjaśnić, że w przeszłości linia nr 402 w całości była jednotorowa, podobnie jak odcinek linii nr 202 Białogard – Słupsk, ale w tym drugim przypadku na początku XX w. przeprowadzono częściowe prace ziemne pod dobudowę drugiego toru. To nieznaczne, ale jednak ułatwienie w dobudowie drugiego toru.

Ślady po pracach ziemnych prowadzonych przez Niemców na początku XX w. w ramach planowanej, a nigdy nieukończonej, dobudowy drugiego toru między Białogardem a Słupskiem. Na grafice zaznaczone poszerzone nasypy dla dwóch torów na odcinkach: Reblino – Słupsk (po lewej) oraz Koszalin – Skibno, gdzie dodatkowo przebudowano przepust (po prawej).
(Fot. Kadr z filmu w serwisie YouTube użytkownika Tomek Jurek Wlazło)